کمون اَبرو ، سبزه رو ، خوش بر و رو
خوش زبون ، بی ادعا ، با آبرو
خدا انگار که خودش بی مشغله
بینی شو تراشیده با حوصله
قلم و گرفته دست
چشاشو کشیده مست
شِکرِ خنده هاشو خرما و شیرمال نداره
تو دلم هوس ، ایشالا بپوسه
ولی اُون تو آینه
وقتی لباشو می بینه
خودشم دلش می خواد پاشه لباشو ببوسه!!
شبا وقتی یهو از خواب می پره
یهو رنگ از روی مهتاب می پره
نور چشماش همه جا رو می گیره
بیچاره آب میشه مهتاب ، میمیره
اینقَدَر لطیفه پوستش که نگو
پیش اُون سیب و هلو
میشه خار و گَزَنه
غنچه باس جلو بره بوق بزنه
رنگ پوستش به مَثَل
آبتنی کردن خورشید توی یک کاسه عسل
مثِ شاه بیتِ غزل
قد وبالاش مثِ سَروِ سَهی ِ باغ ِ اِرَم
چی بگم از قد وبالاش... چی بگم
بهتره چیزی نگم ... کم میآرم
اگه مردی یه روزی از گرد راه پیدا بشه
همه جا رو بگیره ، شاهنشاه دنیا بشه
پشتِ دروازۀ قلبش می شینه ، آه می کشه
واسه یک بارم شده طعمِ شکستو می چشه
حسوداش هزار هزار
می کنن داد و هوار
این یکی چش نداره ببینتش
اُون یکی دس می بره بچینتش
این یکی رودررو دوست و پشتِ سر دشمنشه
اُون یکی تشنۀ خون ِ طرح ِ رو پیرهنشه
این میگه اُون یکیا گوش می کنن
اُون میگه این یکیا نوش می کنن
یه کلاغ چل تا کلاغش می کنن
با دروغ محفلو داغش می کنن .
هر کی می خواد هر چی بگه بذار بگه
دهن سگ نجسه ، دریا که طوریش نمیشه
الهی تا قیامت جونت سلامت بمونه
اُون که فرهادت میشه قدر ِ شیرینت بدونه
آتیش ِ سرخ لبات با خنده هات گُر بگیره
دشمنت کور بشه ماتم بگیره زود بمیره
نبینم اشگاتو روی گونه هات
نبینم بار غمو رو شونه هات
تو خیابون دلت وقتی که غم جار می زنه
خودشو شادی تو زندون دلم دار می زنه
تو بخندی انگاری من خندیدم
تو برنجی انگاری من رنجیدم
تو با هر کی که می خوای برو بمون
خدا یارت باشه یارت مهربون
منم از دور به چشات زُل می زنم
تو خیالم به موهات گل می زنم
واسم عشق تو بسه
باقیموندش هوسه
قصه ما سراُومد
اُونی که می خواستم امد.
